ให้คะแนนความเชื่อมั่น A–F บนข้อมูล 2.6 พันล้านบันทึก

หัวใจของวิทยานิพนธ์ไม่ใช่การทำนายค่าฝุ่น แต่คือการบอกว่า ‘เชื่อค่านี้ได้แค่ไหน’ — ระบบให้เกรด A ถึง F จาก 5 ปัจจัย.

เซ็นเซอร์ราคาประหยัดมีจุดอ่อนที่รู้กันดี — ไวต่อความชื้น drift ตามเวลา แล้วค่าที่ optical sensor อ่านได้ก็ไม่ใช่มวลฝุ่นโดยตรง คำถามจริงจึงไม่ใช่ “ค่าคือเท่าไหร่” แต่คือ “เราควรเชื่อค่านี้แค่ไหน”

วิทยานิพนธ์ตอบด้วยระบบให้คะแนนความเชื่อมั่น — ทุกบันทึกได้เกรดตั้งแต่ A (เชื่อได้สูง) ถึง F (ตั้งคำถาม) บนข้อมูลราว 2.6 พันล้านบันทึก

ห้าปัจจัย

แทนที่จะตัดสินด้วยกฎเดียว แต่ละบันทึกถูกมองจากหลายมิติพร้อมกัน:

ปัจจัย	ดูอะไร
Completeness	ข้อมูลครบไหม มี gap หรือหลุดช่วงหรือเปล่า
Plausibility	ค่าอยู่ในช่วงที่เป็นไปได้ทางกายภาพไหม
Stability	ค่ากระโดดผิดธรรมชาติ หรือค้างนิ่งผิดปกติไหม
Spatial agreement	สอดคล้องกับเพื่อนบ้านใกล้เคียงไหม
Sensor health	ประวัติของอุปกรณ์ตัวนั้นเป็นอย่างไร

ห้าปัจจัยนี้รวมกันแล้วได้เกรดที่บอก “น้ำหนักของหลักฐาน” ไม่ใช่แค่ตัวเลขดิบ

เกรดคือหลักฐาน ไม่ใช่ตัวกรองทิ้ง

จุดที่ต่างจากระบบ QA ทั่วไป — เราไม่ได้ลบบันทึกเกรดต่ำทิ้ง ไม่มีอะไรถูกลบ บันทึก F ยังอยู่ในฐานข้อมูล พร้อมป้ายกำกับว่าทำไมถึงน่าสงสัย จะกรองที่เกรดไหนก็เป็นสิทธิ์ของผู้ใช้ปลายทางต่างหาก ขึ้นกับว่างานนั้นทนความไม่แน่นอนได้แค่ไหน

นี่คือเหตุผลที่ระบบโปร่งใส — ทุกการตัดสิน “เชื่อ/ไม่เชื่อ” ตามรอยกลับไปหาเหตุผลได้เสมอ